MELANKOLİ ÜZERİNE SERZENİŞLER--II



Bazen öyle bir acı saplanıp kalıyor ki ruhuma nefes almak ne mümkün... İki büklüm olduğum yerde kilitlenip kalıyorum; ne bir adım ileriye ne de geriye... Seslerin hepsi boğuk, görüntüler flu, hissedebildiğim tek şey tarifi imkansız bir acı, etrafımı saran keder bulutu... Her şey sisli bir grinin ardındaki belirsizliğe çekiliyor, çaresizliğin girdabına sürüklemek istercesine bedenimi...

O anlarda hayat dediğim koca bir hiçliğe dönüşüveriyor... Kurduğum hiçbir cümleden geriye bir şey kalmıyor bana; heybem yine boş, yine boş, bomboş...
Hayatın özeti bu belki de, doldurulmaya çalışılan boşluklarla heba edilen ömürlerden başka bir şey değil yaşadıklarımız... Bel bağladığımız gerçeklerin dayanakları bile asılsızken, hayat bu yüzden ince bir ipin üzerinde yürümeye benziyor belki de. Her şey tek bir anla değişebilir, tek bir saniye geçen tüm ömrü hükümsüz, söylediğiniz tüm sözleri kifayetsiz kılabilir. Olabilir... Hayat bu, her şey mümkün... Kadere inandırılmış çocuklarız neticede hepimiz.

"Sahi niye herkes bu kadar yalnız ve yaralıyken; hepimiz bu kadar yalnız ve yaralıyız?"
Demişti İclal Aydın kitaplarından  birinde, bir satır arasında... Okuduğum ilk anda da içime oturmuştu bu cümle, aklıma geldiği diğer anlarda da... Kocaman yalnızlıklar büyütüyoruz, sonra büyüttüğümüz yalnızlıklarımızla övünüyoruz; ama neticede kendimizi kapalı kapılar ardında kimsesizliğimize üzülürken buluyoruz. Oturup sahipsizliğimizin yasını tutuyoruz, kederimizi melankolinin dinginliğiyle taçlandırıyoruz. Oysa dönüp baksak ya, hepimiz yalnızız... Beni senden, seni ondan, onu bir başkasından ayrı kılan acılar değil yaşadıklarımızın hiçbiri. Dünya'nın bir yerinde o an seninle aynı acıyı yaşayan biri daha muhakkak var... Acında, çöküşünde seni ayrı kılmıyor diğerlerinden; kişiyi farklı kılan ne kadar güçlü olduğu, kendiyle giriştiği savaştan sağ çıkıp çakamaması...




2 yorum :

  1. Melankoli demiştim, önceki yorumumda; zehirli bir su demiştim. Acı ise, yaşıyor olmanın ispatıdır sanki. Acı varsa, hayat da vardır. Acı çekmek korkutmamalı bizleri.

    İclal hanım, bilmelidir ki, herkes, hepimiziz aslında! Herkes yalnız ve yaralıysa, hepimizin yalnızlığı, sadece kendi acılarımıza üflememizi gerektirir. Oysa, sen ben olsan, ben de sen olsam; sen benim yarama üfelesen ki ben de seninkine, olur muydu yalnızlıklar.


    Usta'ya cevap

    Yanyana gelmeden yakın, birlikte olmadan çoğul olabilsek.
    Yalnız sen değil, ben de; ağrımızla bir bütün olabilsek.
    Tüten yalnızlık olmasa, acı olmasa, bir tebessüm olabilsek.
    Duvarlar örmesek, görünsek, hep el ele birlikte dönsek.
    Çarpsak birbirimize hep, her çarpışmada gülsek.

    Ve keşke sevsek, olur muydu yalnızlıklar?

    YanıtlaSil
  2. çok güzel mısralar...

    YanıtlaSil

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
BLOG DESIGN BY BİR OTAKUNUN DÜNYASI